-24Matka Teresa z Kalkuty i Jan Paweł II - dwie pokrewne dusze. Wymowne są zdjęcia przedstawiające ich dwoje trzymających się za ręce. Obydwoje są świadkami Bożego miłosierdzia, traktowania każdego człowieka jako umiłowanego dziecka Bożego – a szczególnie tego odrzuconego i pogardzanego przez innych. Obydwoje są naśladowcami Chrystusa, który będąc Bogiem stał się cierpiącym sługą człowieka.

Papież Jan Paweł II wygrał swoją młodość. Ten okres życia miał znaczący wpływ na Jego późniejsze losy, na poglądy, decyzje, na to co nam dzisiaj przekazuje. I dlatego warto przyjrzeć się Jego młodości. Papież wiedząc o tym, jak bardzo życie człowieka jest przesiąknięte tym co się dzieje w czasie "wzrastania", wyjątkowo dużo czasu poświęca młodym i chętnie nawiązuje z nimi kontakt.

Jezus każdego z nas pyta, tak jak zapytał kiedyś swojego ucznia Piotra: "Czy kochasz Mnie?". Jeśli mogę szczerze Mu odpowiedzieć: "Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham", to konsekwencje tego wyznania są niewyobrażalne. "...Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują" (1 Kor 2, 9). Te wielkie rzeczy, to ogrom szczęścia, które przeżyjemy w Niebie, gdy spotkamy się z Chrystusem "twarzą w twarz".

Szczęście to coś innego niż dobrobyt, zdrowie i sukces. Wszyscy sobie tego życzymy, a okazuje się, że szczęście jest możliwe nawet wtedy, gdy spotykają nas... „nieszczęścia”. Wyjątkowe świadectwo daje o tym Wanda Półtawska, która przeszła przez horror obozu koncentracyjnego Ravensbrück. Przez kilka lat ocierała się o śmierć.

"Na nic nie mam czasu. Jest tyle pracy, że nie mam kiedy odpocząć. Tyle spraw na głowie, że nie mogę skończyć tych robót, które już dawno zaczęłam. Przestałam pisać listy, nie chodzę do teatru, rzadko rozmawiam z mężem - mijamy się rano w łazience. Nasz model rodziny, to 2+1, na więcej nas nie stać, bo kto by się tymi dziećmi zajmował i za co? Niedziela? To zakupy i studia podyplomowe. Modlitwa? Jak nie zapomnę, to pacierz w autobusie

Człowiek zniewolony przypomina ślepca. Nic nie widzi poza tym, co wydaje mu się największym skarbem: dla jednego jest to praca, dla innego kariera, alkohol, pieniądze, ładna sylwetka, telewizja... Nie zauważa wielu innych skarbów, bez których nie może się rozwijać i być szczęśliwym.

Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! - to jest ostatnia prośba Jezusa (a wręcz nakaz) przed rozstaniem się ze swoimi uczniami. "Idźcie w pokoju Chrystusa!" - słyszymy te słowa jak echo na zakończenie każdej Mszy świętej. Skoro mamy takie przykazanie, to nie musimy długo się zastanawiać, czy ewangelizować, czy jesteśmy tego godni i odpowiednio przygotowani.

Duszpasterz akademicki z Gliwic zaprosił mnie do wzięcia udziału w spotkaniu na temat odkrywania Boga. Gdy w przeddzień wyjazdu zacząłem się zastanawiać, czym mógłbym się tam podzielić, akurat pokłóciłem się z żoną. W domu zapanowała wybuchowa atmosfera i na żadnym górnolotnym temacie nie potrafiłem się skupić.

Jan Paweł II bardzo pragnął rozpocząć swój pontyfikat w Betlejem. Wówczas - w 1978 r. - było to niemożliwe. Dopiero 22 lata później, akurat w roku dwutysięcznej rocznicy urodzin Zbawiciela pojawiła się możliwość odwiedzenia Groty Narodzenia i innych najważniejszych - dla każdego chrześcijanina - miejsc w Ziemi Świętej.

Helena Kowalska (1905-1938) wstępując do zakonu nie przypadkowo przyjęła imię siostra Maria Faustyna od Najświętszego Sakramentu. Najświętszy Sakrament był dla niej źródłem życia. "Kiedy me siły poczną słabnąć, oto Komunia Święta podtrzyma mnie i doda mi mocy (...). Chcę być żywą hostią dla Ciebie" [Dz. 1826] - pisała w "Dzienniczku".

W starożytnym Izraelu ludzie najbiedniejsi z utęsknieniem czekali na Jubileusz. Bowiem ówczesne Prawo przywracało w roku jubileuszowym wolność niewolnikom, a dłużnikom umarzało długi. Prawo Jubileuszu umacniało wiarę w to, że wszystko co człowiek posiada, jest darem Boga. To On jest Dawcą i Panem ludzkiego życia, dobrym Ojcem kochającym swoje dzieci.

27 kwietnia 1988 r., Kraków, godz.14.00, oddział położniczy szpitala klinicznego w Krakowie, ul. Kopernika. Przywożę Elżbietę. Rozpoczęły się bóle porodowe. Znajomy lekarz po zbadaniu Eli mówi mi, żebym wracał do domu. Na nic się tu nie przydam. Próbuję z nim polemizować, ale w końcu poddaję się i wychodzę.

Przez 50 lat postać Ojca Pio przyciągała do małej miejscowości na południu Włoch - San Giovanni Rotondo (obecnie 25 tys. mieszkańców) potężne tłumy ludzi. Po śmierci tego niezwykłego zakonnika napływ pielgrzymów jeszcze bardziej się wzmógł. W ubiegłym roku do jego grobu przybyło 7,5 mln osób, co sprawia, że San Giovanni Rotondo zajmuje drugie miejsce na świecie (po Guadalupe w Meksyku) pod względem ilości pielgrzymów.

W trudnych czasach pojawił się PROROK, którego przesłanie adresowane jest do całego świata. Jesteśmy w uprzywilejowanej sytuacji, gdyż do nas zwraca się On w naszym ojczystym języku - nie potrzebujemy tłumaczy, aby Go zrozumieć.

Całun Turyński, to lniane grobowe prześcieradło o wymiarach 436 x 110 cm, na którym widnieje wizerunek zmasakrowanych zwłok mężczyzny. Czy w to płótno było zawinięte ciało Jezusa z Nazaretu? Na to pytanie nauka nie udzieliła do dzisiaj jednoznacznej odpowiedzi. W 1988 r. świat obiegła sensacyjna wiadomość, że tkanina pochodzi z XIII lub XIV w. Obecnie poważnie kwestionuje się zastosowanie metody węgla C'", którym określono średniowieczne pochodzenie Całunu. Pojawiają się coraz to nowsze odkrycia, hipotezy i przypuszczenia.

Gdy na początku ubiegłego roku, rodziło się czasopismo "Jezus żyje!" zacząłem szukać dla niego odpowiedniej drukarni. W końcu znalazłem taką, która wydawała się najlepsza - "SUPERKOLOR" w Warszawie. Z drukarni tej wychodzi magazyn "Zwierzaki" - jedno z ulubionych czasopism mojej starszej córeczki Gabrysi, jest wydawane na dobrym poziomie technicznym. (To nie jest reklama, ale początek "bożonarodzeniowej" historii).

20 lat temu, 22 października 1978 r., przechodził przez Plac Świętego Piotra w Rzymie młody człowiek, narkoman. Trafił akurat na inaugurację pontyfikatu nowego papieża. Usłyszał słowa pierwszej homilii Jana Pawła II: "Otwórzcie drzwi Chrystusowi". Słowa te tak wstrząsnęły tym młodym człowiekiem, że w cudowny sposób przeżył nawrócenie i jednocześnie uzdrowienie z nałogu. Po pewnym czasie odkrył w sobie powołanie do kapłaństwa i został księdzem.

Wyobraź sobie, że jesteś dzieckiem i masz wspaniałą Mamę (może akurat jest to prawda?) Do kogo się zwrócisz jeśli wpadniesz w tarapaty? Czy nie do Niej? Dzieci przychodzą do Mamy ze wszystkim, bo Mama wszystko wie. Wszystko może. Karmi, uczy, pokazuje. Pociesza. Totus Tuus znaczy Cały Twój. Takie hasło życiowe obrał sobie kiedyś Karol Wojtyła, gdy został biskupem. Hasło to zapożyczył od św. Ludwika Grignon de Montfort.

Dzięki Duchowi Świętemu "niemożliwe" staje się możliwe. Dzięki Niemu nawraca się morderca, alkoholik przestaje pić, śmiertelnie chory zostaje uzdrowiony, nałogowy palacz rzuca papierosy, błądzący dostrzega światło prawdy, chleb staje się Ciałem, a wino Krwią. Dzięki Temu, który jest Miłością możliwa jest miłość pomiędzy ludźmi. W tym roku, który został ogłoszony rokiem Ducha Świętego możemy spodziewać się szczególnie wielu Jego łask.

Kochać i być kochanym. Czy nie jest to najgłębsze pragnienie każdego z nas? To właśnie w miłości możemy znaleźć prawdziwe szczęście. W miłości, która nie jest tylko zaspokajaniem jakichś swoich potrzeb, ale dobrowolnym darem z samego siebie złożonym drugiemu człowiekowi. Nie znaczy to, że przyjemność czy też dobra materialne nie mogą przyczyniać się do naszego szczęścia. Jednak same w sobie nie wystarczają. Szczęście i radość osiągamy wówczas, kiedy składamy siebie w darze i zostajemy obdarowani miłością.

Moim ideałem kobiety była kiedyś: Wysportowana brunetka, lubiąca góry Miałem pecha, bo nie mogłem na nią trafić. Wreszcie po kilku latach intensywnych poszukiwań poznałem pewną ... blondynkę, owszem lubiącą góry, ale raczej te niższe, niezbyt wysportowaną i nie podzielającą moich intelektualnych pasji. Nie mogłem sobie z tą blondynką poradzić, bo przecież absolutnie nie pasowała do mojego ideału, a zawróciła mi jednak w głowie.

Teresa Martin - francuska nastolatka - wstępuje do Zakonu Sióstr Karmelitanek Bosych w Lisieux na północy Francji przyjmując imię Teresa od Dzieciątka Jezus i od Najświętszego Oblicza. Przez 9 lat mieszka w klasztorze, w małej wspólnocie sióstr klauzurowych. Umiera na gruźlicę w wieku 24 lat. Niedługo po śmierci staje się znana na całym świecie. Bardzo szybko zostaje ogłoszona świętą. Na czym polega jej fenomen?

Jezus żyje w sposób szczególny w Eucharystii. Jak trudno niekiedy człowiekowi dostrzec Jego obecność w opłatku chleba, a przecież On tam jest, nie w przenośni, symbolicznie, ale w pełni: duchowo i materialnie. Już za czasów Jego przebywania w Palestynie, gdy jednoznacznie powiedział: "Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne" - wielu ludzi od Niego odeszło, mówiąc: "Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?" Przy Jezusie pozostała wtedy mała grupka uczniów, którzy na pytanie Jezusa: "Czy i wy chcecie odejść?" odpowiedzieli ustami Piotra: "Panie, do kogóż pójdziemy?" (J 6)