Historia:
Od 1932 r. na terenie dzisiejszej parafii odprawiano nabożeństwa liturgiczne w prowizorycznej kaplicy, urządzonej w budynku na lotnisku, należącym do Zarządu Miejskiego. Dekretem z dnia 8 czerwca 1936 r. została wydzielona z terenu parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Gliwicach lokalia św. Michała Archanioła. Pierwszym proboszczem (lokalistą) był ks. Jan Gonszczyk. On też, ponieważ kaplica była zbyt ciasna, starał się o budowę nowego kościoła. Po długich staraniach zakupiono odpowiednią parcelę budowlaną i przygotowano plany budowy. Budowie kościoła przeszkodziła II wojna światowa. Magistrat miejski 5 października 1939 r. wypowiedział umowę z 1931 r. dotyczącą tymczasowej kaplicy i już po kilku dniach nabożeństwa odbywały się w kaplicy pw. św. Małgorzaty przy ul. Pszczyńskiej 78. 26 stycznia 1945 r. kaplica została spalona, a nabożeństwa parafialne przeniesiono do kaplicy Konwiktu Biskupiego "Albertinum" przy ul. Łużyckiej 1 (do 1963 r. Niższe Seminarium Duchowne). Po likwidacji przez władze państwowe Niższego Seminarium Duchownego w sierpniu 1963 r. kaplica seminaryjna zaczęła funkcjonować jako kościół dla parafii św. Michała Archanioła. W 1956 r. kaplica otrzymała nową polichromię, uzupełnioną malowidłami prof. L. Konaszewskiego. W czasie ostatniego remontu w 1994 r. kościół otrzymał nowy wystrój prezbiterium według projektu artysty rzeźbiarza Stanisława Słodowego z Gliwic.
Obecnie w budynku dawnego konwiktu, a później Niższego Seminarium Duchownego, którego historia sięga początków XX w., mieści się siedziba gliwickiej Kurii diecezjalnej.
Pierwszy gliwicki konwikt pw. św. Józefa, w którym przebywało 115 wychowanków, funkcjonował od 16 kwietnia 1903 r. Mieszkali w nim uczniowie gimnazjum, znajdującego się w budynku sekularyzowanego w 1810 r. franciszkańskiego klasztoru pw. Świętego Krzyża (obecny klasztor Ojców Redemptorystów). Po przeniesieniu gimnazjum do nowej siedziby zaistniała również potrzeba wybudowania konwiktu. Władze kościelne uzyskały teren pod jego budowę, w bezpośrednim sąsiedztwie nowego gimnazjum, w zamian za przekazanie miastu budynku starego konwiktu. W 1930 r. uroczyście wmurowano kamień węgielny. Budowę nowego konwiktu ukończono pod koniec 1931 r. 2 lutego 1932 r. arcybiskup wrocławski, kard. Adolf Bertram, poświęcił budynek w obecności przedstawicieli władz państwowych i miejskich, nadając mu ku czci św. Alberta Wielkiego imię "Albertinum".
Jesienią 1940 r. działalność konwiktu została przerwana. W latach 1948-49 duszpasterstwo prowadzili ojcowie dominikanie. W cztery lata po zakończeniu wojny, Administrator Apostolski w Opolu dekretem z dnia 15 sierpnia 1949 r. erygował w budynku konwiktu Niższe Seminarium Duchowne pw. bł. Czesława. Pod koniec lat 50-tych, w okresie rosnących szykan wobec katolickich instytucji kościelnych, Urząd Rady Ministrów za pośrednictwem władz terenowych ograniczał funkcjonowanie Niższego Seminarium w Gliwicach, doprowadzając do jego likwidacji. 21 sierpnia 1963 r. kilkunastoosobowa komisja, w skład której wchodzili przedstawiciele Kuratorium Okręgu Szkolnego w Katowicach oraz Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gliwicach, przedstawiając pismo Ministerstwa Oświaty z dnia 1 sierpnia 1963 r., siłą przejęła budynek NSD i przeznaczyła go na Studium Wojskowe Politechniki Śląskiej. Tytuł własności budynku dawnego NSD przywrócono diecezji opolskiej decyzją Komisji Majątkowej w Warszawie dopiero 11 grudnia 1990 r. Politechnika Śląska przekazała Kurii Biskupiej 1/3 budynku 30 czerwca 1991 r., a pozostałą część 30 czerwca 1993 r. W tym samym czasie nastąpiła reorganizacja struktur administracyjnych Kościoła katolickiego w Polsce i prawa do budynku przeszły na rzecz nowo erygowanej diecezji gliwickiej. Po uzyskaniu 4 maja 1993 r. stosownego zezwolenia, zaczęto remontować mocno zdewastowany obiekt. Przebudowę i remont ukończono 28 czerwca 1996 r. Budynek jest obecnie podzielony na część kurialną, studyjną (sale wykładowe) oraz mieszkalną. W części kurialnej znajduje się kaplica, poświęcona, zgodnie z tradycją, św. Albertowi Wielkiemu.
|
